Antalya’da karısı koronadan ölen adam, hekimi ağlattı

Antalya’da yaşayan 2 çocuk annesi 62 yaşındaki Ayşe Nizamlı, koronavirüs nedeniyle hastaneye kaldırıldı.

9 Mart’ta ağır bakıma alınan Tertipli, 12 Mart’ta da entübe edildi.

20 gün boyunca ağır bakımda kalan yaşlı bayan, 31 Mart günü ise tabiplerin tüm eforlarına karşın hayatını kaybetti.

“GÖZLERİMDEN ANLAYIN”

.Ailenin yanına gelen Düzenli’nin tabibi Ayça Gümüş, acı haberi ağlayarak ‘gözlerimden anlayın’ diyerek, oradan ayrıldı.

Eşinin hayatını kaybettiğini anlayan Arif Tertipli ile kızı Aksiyon Nizamlı ise gözyaşlarına boğuldular.


TABİBİ TESELLİ ETMEYE ÇALIŞTI

Olaydan çabucak 2 saat sonrası ise Arif Tertipli, tabibi görmek istediğini hastane sekreterine bildirdi. Ailenin yanına tekrar gelen Dr. Ayça Gümüş’ün gözlerine bakan acılı eş, ‘Ona en son siz dokundunuz, verin ellerinizi öpeyim hocam’ dedi.

Gözyaşlarına boğulup olduğu yerde dona kalan Gümüş, bir sandalyeye oturarak ağlamaya devam etti.

Bu sırada bir yandan annesinin acısını yaşayan Aksiyon Sistemli, hekimin yanına gelip onu teselli etmeye başladı.

Gümüş, bu davranışlardan hayli etkilenirken, öteki sıhhat çalışanları da olup biteni gözleri dolarak takip etti.

3 AY ÖNCESİNİ TEKRAR YAŞADI

Dün ise Aksiyon Sistemli, Kepez Devlet Hastanesinde Dr. Ayça Gümüş’ün ziyaretine geldi. Birbirilerini gördükleri anda gözleri dolan Sistemli ve Gümüş, 3 ay öncesini tekrar yaşadı, birbirilerine sarılıp gözyaşı döktü.

Hayatını kaybeden Ayşe Düzenli’nin kızı Hareket Sistemli, yaşanan his yüklü süreç hakkında konuştu. Nizamlı, annesiyle en son ağır bakıma kaldırıldığı sırada telefonla konuştuğunu belirterek, “Öksürmekten konuşamıyordu. Son görüşmemiz de o olmuştu. Ağır bakımda uyanıktı.

Hekim hanım çok riskli bir durumda olduğunu ve her an entübe edileceğini söylemişti. Sonraki gece de entübe edildi. Yaklaşık 20 gün entübede kalıp akabinde hayata veda etti” dedi.


“İLK SEFER HASTASINI KAYBETTİĞİ İÇİN AĞAYAN BİR HEKİM GÖRDÜM”

Annesinin vefat ettiği gün babasıyla birlikte hastaneye geldiklerini söz eden Tertipli, o anları su sözlerle anlattı:

“Babamla annem ortasında çok hoş bir eş alakası vardı. Tabibimizin ve başka sıhhat gruplarının ne kadar emek sarf ettiğini, biz hastaneye gidip geldikçe gözlemledik.

Hekimin gözlerinin içinde ne kadar sahiplendiğini, ne kadar müdafaaya çalıştığını gördük. Sahiplenilmişti annem burada.

Babam da son günlerinde onu göremediği, yanında olmayıp ellerini tutamadığı için bu aziz eller öpülür, nasıl bu türlü bir hak ödenir hissiyle yaptı.

Annemin vefatının çabucak 1-2 saat sonrası çok his doluydu. Tabip hanım yanımıza geldiğinde çok makûs durumdaydı. Ağlıyordu. Biz de ağlıyorduk.

Lakin ben hayatımda birinci sefer hastasını kaybedip de ağlayan bir tabip gördüm. Bu bizim için çok değerli ve kıymetli.

Evet, biz hastamızı kaybetmiştik, annemdi, çok acı lakin benim annemin yanında olamadığım, ellerinin tutamadığım, ona bakım yapamadığım günlerde; o ve grubu onunla ilgilendiler.

Uyanık değildi lakin onunla onlar ilgilendi. Şöyle de bir gerçek var ki, ondan medet, şifa bekleyen o kadar çok hasta var ki bencil olmamak lazım. Şayet hekim bizim hastamızla bu kadar makûs olduktan sonra gidip de başka hastalarına şifa veremeyecekse ben tabi ki teselli etmek durumundayım.

Biz kaybettik zati. Bizim için yapılabilecek bir şey yok fakat başka hastaların şifa bekliyor olması çok değerliydi.”


“SAĞLIK ORDUMUZ SAVAŞTA”

Nizamlı, sıhhat çalışanlarına şiddet uygulanmasına reaksiyon göstererek, “1,5 yıldır önde çalışan sıhhat çalışanlarımız çok büyük emek sarf ettiler. Birtakım şeyler yanlış gitmiş olabilir fakat bunları elbette konuşarak halledebileceğimizi düşünüyorum.

Şiddet bugüne kadar hiçbir şeyi çözmemiş ki; bugünden sonra çözsün. Şayet ordumuz savaşa girdiği vakit askerlerimize büyük ihtimam gösterip o askerleri her türlü dayanağı sağlıyorsak, şuanda da sıhhat ordumuzun bir savaşta olduğunu düşünmeliyiz” sözlerini kullandı.


“ELİMDE OLMADAN AĞLAMAYA BAŞLADIM”

O güne tekrar dönen Dr. Ayça Gümüş ise şunları söyledi:

“Hastanın öldüğünün haberini veremedim. ‘Siz benim gözlerime bakın, anlayın’ dedim. Hasta yakını anlayıp çabucak yere oturdu. Ben hiçbir biçimde kimseyi görmek istemedim, zira çok etkilenmiştim. Çok zordu.

Sekreter hanım beni arayıp, hasta yakınlarının benimle görüşmek istediğini söyledi. Bu üzere durumlarda hasta yakınlarının benimle görüşme sebebi, hastanın neden kurtarılamadığı tarafında görüşmeydi.

Gittiğimde hastanın eşi gözlerimin içine baktı ve ‘Verin o ellerinizi öpeyim, zira en son siz ona dokundunuz” dedi.

Hasta yakının bu türlü bir şey demesi beni çok etkiledi. Orada sandalyeye oturup onlarla birlikte elimde olmadan ağlamaya başladım. Hastanın kızı beni, ‘içeride sizin hastalarınız var, lütfen güçlü olun’ diye teselli etti.

Yaşayabileceği en büyük acı anında, beni teselli etmeye başladı. Bu türlü bir şeyi beklemiyordum.

Bu bana bir umut oldu. Hala bizim hastalara verdiğimiz pahası gören, bizim hakikaten canla başla yapabileceğimiz her şeyi yaptığımızı bilen insanların olması beni umutlandırdı.”